Bir Daha Hiç Kitap Okuyamayacağımı Sanmıştım:)

     Melis'in doğumundan sonraki iki ay postnatal depresyonun dibine vurduğum için gözümün kitap falan göresi yoktu.Benim hayatım bitmişti,bundan sonra artık kitap falan okuyamazdım,bu çocuk hiç büyümeyecekti zaten ..Lohusalığın gözü kör olsun.İnsan öyle sanıyor:)Çok şükür ikinci aydan sonra  yavaş yavaş hayatımız düzene girdiği için kitapceğizlerime kavuştum.Şimdi son 3 aydır okuduğum kitaplar hakkında bir iki şey yazıp 'Ne okusam?' diye düşünenler varsa bir nebze olsun faydalı olmak istiyorum..(Kitleleri ardımdan sürüklediğim içün didaktik olayım dedim.Şaka maka 19 kişi oldu sevgili  izleyicilerim,çoook sağolunuz varolunuz:)Şimdi ciddiyetle kitaplara geçelim:

1.Uzun Beyaz Bulut Gelibolu/Buket Uzuner : Buket Uzuner'in kitaplarından çoğunu okudum.Çok güzel yazıyor ama bazen kitaplarının sonu çok tatmin edici olmuyor.Bu kitap öyle değildi çok şükür.Sonuna kadar keyifle okudum ve okumayı çok özlediğimi fark ettim..Çanakkale savaşı üstüne çift katmanlı bir kitap.Hem savaş zamanında yazılan mektuplarla ilerleyen bir hikaye var hem de 2000li yıllarda devam eden bir hikaye var.İkisi de akıcı,merak uyandıran,insanı içine alan hikayeler..Sıkılmadan okunuyor.Tavsiye ederim.
 Bir de kitapta geçen şuna benzer bir cümle beni çok etkiledi.Anzaklar haksız oldukları bir savaşta yenilen atalarının anısına hala sadakatle bağlıyken biz kendi ülkesini yedi düvele karşı çok zor şartlarda savunan haklı ve galip atalarımıza haksızlık ediyoruz.Çok haklı ve çok acı bir cümle bu.Melis'i kesinlikle Çanakkale'ye götüreceğim büyüdüğünde.Çanakkale küçümsenecek bir zafer değil.Hakkıyla kutlanmalı.

2.Hulki Bey ve Arkadaşları:/Yiğit Okur Açıkçası böyle bir yazar olduğunu bile bilmiyordum.Kardeşim annemle göndermiş.Başka  kitabım olmadığından okudum,yoksa adı pek cazip değildi.Akıcı bir kitap,kolay okunuyor.1950-70li yıllar arasında 4 arkadaşın hikayesini anlatıyor.Çok etkileyici bir kitap olduğunu söyleyemem.

Bence:Vaktiniz bolsa,yapacak işiniz yoksa okuyabilirsiniz

3.Merhaba Bebek/Sinem Olcay Kademoğlu: Geç bulduğum için çok üzüldüğüm bir kitap.Keşke hamileyken alıp okusaydım.Çok faydalı,ihtiyaç duyduğun tüm bilgiler var,tüm endişelerinin,korkularının açıklaması var.Lohusanın el kitabı resmen.Tanıdığım bütün hamilelere zorla alıp okutacağım.

Bence:Bebek bekliyorsanız  ya da bebek sahibi olmayı düşünüyorsanız mutlaka okumalısınız.

4.Babil Köpekleri/Carolyn Parkhurst:Bu kitabı da 2 ay önce falan D&R'ın ucuzluk köşesinden 4 liraya almıştım.İyi bir kitap olsa neden 4 lira olsun falan diye önyargılar geliştirmeyi de ihmal etmemiştim.Fevkalade yanılmışım.Genç bir yazarın ilk romanı.başka yazarsa onları da alacağım.Çünkü harika bir kitaptı.Çok heyecan verici bir hikayesi var.Paul Iverson adlı bir akademisyen,karısının ağaçtan düşerek öldüğünü ve bu olayın tek şahidinin köpeği olduğunu öğreniyor.Köpeğe konuşmayı öğreterek o gün olanları öğrenmek için çalışmaya başlıyor.Sonuna kadar zevkle okudum.

Bence:Okursanız seversiniz:)

• Kitapçıda gezerken hiç İnci Aral okumadığımı farkettim.İnci Aral'ın Mor adlı kitabını aldım.Aslında üçlemeymiş ama diğerlerinin kapağını okuduğumda pek hoşlanmadım.Bu kitap ilgimi çekmişti.Cep boy,250 sayfa kadar okudum,gayet iyi gidiyor.Sırada İskender var..Çok heyecanlıyım:))

Burası Çok Güzel

    Ben hep çok meraklıydım;küçükken,büyürken,büyükken de tabii..Antenlerim hep açıktır seslere,kokulara,hikayelere,konuşulanlara,yazılanlara,temelde insanlara,hepsine..Şu blog işini keşfettiğim öyle iyi oldu ki..Tam bana göre burası..Gizlice kulak kabartmama,geçerken ne görebilrsem kardır deyip evlerin içine bakmama(:))) gerek kalmadı artık.İnsanlar evlerini,iç dünyalarını kendileri açıyorlar ve  sadece göstermek istedikleri kadarını  gösteriyorlar.Rahatsız olan,''sokağıma giremezsin,çekmeyin kardeşim'' diyen yok.Alan razı satan razı..Envai çeşit insan,envai çeşit hayat..Öğrendiklerim,aldığım ilham,hissettiklerim yanımda kar..
   Serkan nöbetçi vardiya amiri bu gece (her ay iki defa olduğu gibi),Melis de çirkeflik etmeden uyudu.Babasının olmadığını görünce kıyamadı bana sanırım..Ben de hamileyken ve doğumdan sonra ilk zamanlar hep yapmak istediğim gibi yüzüstü yattım yatağa(ne büyük mutluluktur bu Allahım:)),bloglardan bloglara atladım,keyiflendim.Bu anı ölümsüzleştireyim dedim.

Annem beni uyutup gidiyor,emziği pıt diye atıp uyanıyorum.Tam isabet yine!

     Bir aralar bir resim görüyordum bloglarda şimdi arayıp bulamayacağım -kızımınkiyle idare ediniz- ama öyle hissediyorum vee 'I am a happy blogger!'' diyorum henüz keşfedilmemiş bir blogger olarak..kih kih kih!